De weg van de Mysticus en de Magiër

Wild Mindfulness

Het was een warme zomerdag, ik zal een jaar of 9 zijn geweest. We waren met een groep vrienden blikspuit aan het spelen op de Drentse es. Ik wilde me verstoppen in de houtwal en duwde wat laaghangende takken opzij. Opeens stond ik oog in oog met  familie winterkoning; vader, moeder en 4 kindjes op een rij. Zes paar zwarte kraaloogjes keken mij onderzoekend aan. Het leek alsof we eindeloos hebben gekeken; ik in opperste verwondering. Het leek alsof de tijd even bevroren was, stilstond, terwijl ik mezelf langzaam voelde vullen met één groot wow-gevoel.

Zo’n intens moment van contact met de natuurlijke wereld is voor mij de essentie van druïderij. Dat gevoel van vervoering, de tijd die niet meer lijkt te bestaan, dat gaf niet alleen een diep gevoel van blijdschap, maar had ook iets magisch. Ik kan die magie nog steeds ervaren als die klik er is van contact met een dier of met de stokoude gele kornoelje in de tuin. Voor mij gaat druïderij over verbinding. Het verbinden met de natuur en de ziel van alles wat leeft. Weten en voelen dat alles bezield is en een eigen bewustzijn heeft.

En hoe ervaren we dan de verbinding met de natuur? Wat zijn de centra waarmee die resonantie voelbaar wordt?

In de eerste plaats is er ons hoofd, ons denken. Ons denken kadert, vergelijkt en analyseert datgene wat we waarnemen en ervaren. Door na te denken over wat we meemaken, geven we onze verbinding een plek. Stel dat we een zwarte vogel over de tuin zien vliegen, dan hebben we grote kans dat ons denken probeert te duiden wat voor soort vogel het is en wanneer we die eerder gezien hebben. Ons denken is heel nuttig om tot inzicht en wijsheid te komen en het is ook het centrum waarmee we de vonk van inspiratie tot ons laten komen. Tegelijkertijd kan het intellect ons gemakkelijk weghouden van een diepere ervaring van verbinding met de natuur. Want zodra we ergens over nadenken, zijn we met onze aandacht al weg uit het NU.

Een tweede centrum waarmee we verbinding met anderen en de Andere Wereld ervaren is ons hart. Door ons hartcentrum te openen kunnen we liefde voelen voor alles wat leeft. De wens om met respect en compassie te willen zorgdragen voor het welzijn van de natuur kan hieruit voortvloeien. Liefde is dan ook één van de grote thema’s binnen de traditie van de druïden. De natuur is hierin ook een spiegel voor ons, want in de natuur is alles precies zoals het is; alles is zoals het voorbestemd is te zijn. De natuur heeft daar geen oordeel over. Alles wat leeft in de natuur is zijn Ware Zelf en dat geeft ons toestemming om ook ons Ware Zelf te zijn in de natuur. Zo helpt het buiten zijn onze harten te openen voor datgene wat in ons leeft en kunnen we een gevoel van vrede ervaren.

Het derde centrum waarmee we het contact met de natuur ervaren is onze buik. Het is via dit centrum dat we de levensenergie die alles doordringt als lichamelijke ervaring kunnen opmerken. Via onze buik kunnen we deze energie ervaren als een tinteling of een stroom in ons lichaam. Als we helemaal in het NU verbonden zijn kan dit zich fysiek kenbaar maken en ons een gevoel van energie en bevlogenheid geven. Het is dit centrum in onze buik, maar eigenlijk al onze zintuigen die ons openen voor de ervaring van Spirit. Op die manier kunnen we alles wat het leven ons brengt belichamen en omarmen.

Druïderij gaat op deze manier, naast de verbinding met de natuur, ook over het verbinden met je eigen Ware Natuur, met je essentie, met degene die je van nature bent. Dat deel van ons kunnen we ook onze ziel noemen. Stil en aanwezig zijn in de natuur helpt ons om de stem van onze Ziel te horen.

De eerste keer dat ik stil ging zitten in de natuur voelde ik me heel onrustig. Ik had een picknick kleed onder een boom gelegd en ik ging in kleermakerszit zitten om contact te maken met het bos om mij heen. Allerlei gedachten over de vergadering van die ochtend en het eten van de volgende dag gingen nog door me heen. Al snel voelde ik m’n benen tintelen en voelde ik m’n rug stijf worden van het zitten. Ik werd afgeleid door alle geluiden om mij heen. In het begin was het niet zo makkelijke om de rust in mezelf te vinden om echt af te stemmen op de bomen om me heen.

Meditatie helpt ons dan om innerlijk stil te worden, te luisteren en verbinding met buiten en onze ware natuur te maken. Eckhardt Tolle schrijft daar ook zo mooi over: ” Nature helps to silence the voice in your head”. Voor mij is mindfulness meditatie hiervoor een waardevolle aanvulling, naast het innerlijk reizen wat we in de druïderij gewend zijn. Mindfulness meditatie wordt omschreven als het bewust en zonder oordeel richten van de aandacht op onze ervaring in het moment. Als we op deze manier aandachtig zijn in het NU kan ons denken tot rust komen, zodat onze intuïtie en de stem van Spirit beter hoorbaar worden. Met mindfulness meditatie zetten we al onze zintuigen open voor datgene wat we ervaren, zodat onze waarneming voller en intenser kan worden. Het lijkt dan alsof het groen van de bladeren groener is, de geur van de bloesem zoeter is en de wind op onze huid frisser aanvoelt. Door middel van meditatie en innerlijk reizen openen we onszelf voor het Awen, de vonk van inspiratie en helder weten.

Gevoed door die inspiratie reiken we vervolgens uit naar de wereld. Onze inspiratie en intenties kunnen we vormgeven in rituelen. Met een ritueel vormen we een brug tussen de zichtbare en onzichtbare wereld met symbolische taal en gebaar. De rituelen binnen de traditie markeren de veranderingen in de natuur en onszelf als we het wiel van het jaar volgen. Het zijn vooral de momenten om veranderingen in de tijd, in de seizoenen en in ons leven te eren.

Maar rituelen zijn ook belangrijk wanneer we onze wensen en intenties in de wereld willen zetten. Als je op spiritueel niveau in een ritueel helemaal verbonden bent met een verlangen, kan het doorwerken naar je fysieke lichaam en zo concreet vorm krijgen in je dagelijks leven. Met rituelen kunnen we een proces in gang zetten en zo zijn ze een bron van transformatie. Het ervaren van de steeds weer terugkerende cyclus van groei, loslaten en vernieuwing, geeft een gevoel van stabiliteit en dankbaarheid.

Deze beweging van meditatie en manifestatie in verbinding met de natuur zou je  “WildMindfulness” kunnen noemen. Een combinatie van reflectie en meditatie die je de weg van de Mysticus zou kunnen noemen en de wereld van de rituelen en creatieve manifestatie of de weg van de Magiër. Wanneer we deze twee paden samen bewandelen ervaren we het lemniscaat van een bezield leven.

Marjorie Pennings 

 

 

Scroll naar top